Robert Trent Jones verhuisde in 1911 met zijn ouders naar de Verenigde Staten. Tijdens zijn tienerjaren begon hij al te golfen en vestigde een baanrecord als zestienjarige terwijl hij deelnam aan het Rochester City Golf Championship. Jones ging naar Cornell University, waar hij studies deed die speciaal voor hem  geselecteerd waren om hem voor te bereiden op een carrière in de architectuur van golfbanen. In Cornell ontwierp hij verschillende greens voor de Sodus Bay GC in New York.

Halfweg de jaren 60 was Robert Trent Jones al de meest bekende en wellicht de meest invloedrijke golfbaanarchitect in de geschiedenis geworden. Hij trad op als architectonisch consulent voor talloze banen waar grote kampioenschappen werden gehouden, vele waarvan hij zelf had ontworpen. Tegen 1990 had hij meer dan 450 banen gepland, in gebruik in tweeënveertig staten en drieëntwintig landen, en er vele andere heraangelegd, waarbij hij ongeveer 480 000 kilometer per jaar aflegde per vliegtuig.

Hij was de auteur van vele essays over golfbaanarchitectuur, waaronder bijdragen aan Herbert Warren Winds The Complete Golfer (1954), Golf Its History, Events, and People (1966)van Will Grimsley en Golf Courses Design, Construction and Upkeep (2nd ed., 1950)van Martin Sutton. In het werk van Sutton werden vele van de schetsen van golfbanen opgenomen die Jones maakte met de losse hand. In 1989 verscheen zijn langverwachte autobiografie, Golf's Magnificent Challenge, met coauteur Larry Dennis.

Robert Trent Jones was de eerste die de ASGCA's Donald Ross Award for outstanding contributions to golf course architecture (voor buitengewone bijdragen aan golfbaanarchitectuur) in ontvangst mocht nemen. Hij trad toe tot het National Institute of Social Science als adviesgevend lid, werd lid van de American Academy of Achievement, ontving in 1972 hun Golden Plate Award, en werd toegelaten als lid van de Royal and Ancient Golf Club of St. Andrews. In 1981 werd Jones de William D. Richardson Award toegekend door the GWAA als erkenning van zijn consistente buitengewone bijdragen. Datzelfde jaar presenteerde het Metropolitan Golf Association hem zijn Distinguished Service Award. In 1987 eerde de GCSAA hem met zijn Old Tom Morris Award.

Tegen 1990 was Trent Jones zestig jaar werkzaam geweest in de golfbaanarchitectuur, een record dat zelfs dat van Old Tom Morris overtrof. De naam van Robert Trent Jones was nog steeds de meest herkenbare in de golfwereld, en dat jaar werden twee banen naar hem vernoemd, één nieuw ontwerp en één bestaande golfbaan (De Robert Trent Jones Golf Course van Cornell University). In datzelfde jaar sleepte het bedrijf van Jones het grootste golfontwerpcontract aller tijden in de wacht, een reeks van 54-hole dagelijkse-fee complexen in Alabama voor Sunbelt Golf, Inc., deels gefinancierd door het pensioensysteem voor ambtenaren van die staat. Vandaag de dag is de Robert Trent Jones Trail een van de populairste bestemmingen voor golfers overal ter wereld.